Vanaf vandaag brengen we iedere dag een stukje dagboek uit Oostende, vandaag beschrijft Kimberly Koeningsber hoe ze haar dag heeft ervaren. Wil jij ook graag een stukje schrijven over hoe jij heel deze periode ervaart? Stuur ons dan een mailtje naar info@hetostendsnieuws.be

Vandaag een overzicht van hoe de voorbije eruit zag voor een koerier bij DHL, geschreven door Petra Meurrens

dinsdag : 17 maart 

de nieuwsberichten en de ernst van Corona komt maar meer en meer binnen ..gevoel van paniek neemt overal een stukje de bovenhand, we komen op het werk om onze pakjes te laden en direct is het vergadering op het werk, met weinig info probeert onze depotmanager ons toch gerust te stellen, we stellen al direct vast dat dit zal ontploffen of stilvallen en dat ze dag per dag gaan bekijken hoe of wat.Er is maar 1 onderwerp bij ons klanten waar we gaan leveren : is Corona zo ernstig en wat zal dit als gevolgen hebben ?  restaurants en cafés zijn al gesloten, we weten dat het s’avonds bijeenkomst is van de regering, wat zullen ze beslissen ? 

woensdag : 18 maart 
weer komen we op het werk en direct vergadering, de regering beslist van een eerste lock down, na restaurants en cafés, moeten alle niet essentiele winkels sluiten om 12 u, alle hens aan dek is de boodschap zoveel mogelijk voor 12 uur over de winkels hun pakjes gaan leveren zodat deze niet terug in depot komt…. alles moet meegenomen worden en wat we niet kunnen leveren moet weer naar afzender , collega koeriers onder mekaar vragen hun af waarom wij onze gezondheid moeten blijven riskeren voor andere hun pakjes te leveren, tegen het einde van de werkdag als we 1/4 van onze dozen weer moeten meebrengen wordt ons gevoel maar meer en meer bevestigd ….hoe meer Corona nieuws , hoe ongeruster we worden …. 

donderdag : 19 maart 
de eenzaamheid slaat toe tijdens het werk, we hebben al dagen dat we moeten aanbellen bij klanten pak voor de deur leggen achteruit gaan en als de klant ons ziet naar onze camionette gaan en instappen. Weg dagelijks contact met onze klanten, een babbeltje over het weer of het werk of de kindjes vallen helemaal weg , geen sociaal contact meer met de mensen, we voelen ons nutteloos omdat we het gevoel hebben voor niks rond te rijden want we moeten nu al de helft weer mee nemen naar de depot.  Mensen bekijken ons alsof wij corona hebben, doen teken achter hun raam zet het pak daar maar en scheer je weg, geen woordje dank je wel, geen respect naar ons toe , want niet enkel de zorg blijft draaien, de supermarkten blijven draaien maar lieve mensen vergeet ook niet dat de transport ook moet blijven draaien, dat wij chauffeurs ook een gezin hebben, kinderen thuis en wat doen wij chauffeurs ?   de baan op gaan, jullie winkels bevoorraden, jullie post brengen, jullie online pakjes komen leveren …

dus wil ik hierbij aan al mijn collega’s een hart onder de riem steken en zeggen door ons blijft de maatschappij draaien ! en ik wil een oproep doen aan alle mensen waar wij een pakje, brief komen brengen, zwaai eens, of steek je duim eens omhoog om ons te steunen want het is vandaag moeilijker dan ooit om onze job te blijven uitoefenen in deze corona crisis ….  zie je een vrachtwagenchauffeur, tuit eens naar hem/haar en steek je duim op want ook hij/zij is al enkele uren in de weer om jullie winkel te bevoorraden zodat jullie kunnen blijven hamsteren …

dit was mijn dagboek week in deze corona crisis 

Zaterdag 21 maart: Kimberly Koenigsberg

Liefste dagboek in deze coronatijd.
Vandaag had ik een hele moeilijke emotionele dag voor me.
38h binnen je 4 muren 😔
Het xas dan ook een hele drukke dag.
Van thuis uit werken heeft een voor en nadelen.
Voordelen zijn dat ik in mijn rustige omgeving ben.
Nadeel is dat je tegen niemand eens je hartje kan luchten behalve eens praten met je klant en via de telefoon.
Ik heb dan mijn beste bazin even gecontacteerd en via de telefoon fleurde ze me dan volledig op.
Ik tel elke dag de uren tot mijn ventje weer thuis komt zodat we onze avond samen kunnen spenderen.
Ook hebben we om 20h even geapplaudisseerd voor alle medewerkers die voor ons klaar staan in deze tijden.

Nu ga ik van mijn rustige avond proberen genieten liefste dagboek.
Tot morgen 🤭

Zondag 22 maart: dagboek van Eva Adam

Week 1 van de lock down zit er op. De dagen verlopen volgens een vast stramien. Opstaan, ontbijt, de jongens helpen met schoolwerk, lunch, schoolwerk en iets educatiefs vinden om te doen, avondeten, film en bed.
Ik ben blij dat het weekend is. Onze regel is dat, als het weekend is, er geen schoolwerk gedaan moet worden. Geen vierkantswortels, geen Europeese (en bij uitbreiding alle) hoofdsteden, geen maal- en deeltafels, niets van dat, en vooral, geen ergernissen omdat ze weer iets fout hadden of weer na tien minuten een drankje of een appel komen halen. Pas op, ik heb niet te klagen, ze doen wat ze moeten en hebben zich, zoals het hoort, neergelegd bij de situatie.
Ze missen oma en opa. Ze missen hun vrienden, ze missen het strand. Ze hebben geen zin meer in computer, TV, strips, spelletjes. Ook de tuin is saai na een week. Maar ze klagen niet en doen dapper voort. Ze helpen in het huis houden (en mama is enerzijds blij, want wie heeft niet graag hulp van stoere mannen, anderzijds is er Al zo weinig te doen, dat alle hulp te veel is). Ze moeten eens niet zelf naar de bakker of de winkel, momenteel is dat leuk, want ze doen dat op zich niet graag. Wacht maar tot over een week of twee, jongens, wacht maar! 
Maar we doen, zoals gezegd, dapper voort, vullen onze dagen met dingen die we anders nooit zouden doen. We praten meer met elkaar, we zijn samen bezig met schoolwerk (Nog meer dan anders), we bellen naar oma, en de andere oma, de oma van mama, we horen neefjes en nichtjes die we anders niet horen. 
We zitten dagelijks 1 keer samen om de corona evolutie te bespreken. Meestal ’s morgens, als we aantallen en de nieuwe maatregelen online vinden. Meer is niet nodig. Ze hebben het zo Al lastig genoeg. 
En’ s avonds? Na het applaus om 20h (niet enkel voor de mensen in de zorg, maar ook voor winkelbedienden, vuilnisophaalers, agenten, alle mensen die nu in staan voor onze ‘gemoedsrust’)? Zalig met zn vier onder de deken naar films kijken, of Down The Road, of een documentaire, zoals altijd, omdat thuis, op de zetel, onder een deken, met mensen (en de kat) die je graag ziet, Nog altijd een veilige en liefdevolle plek is, die niemand van ons kan afpakken. 

1 REACTIE

Geef een reactie